Eg livi í kallinum

Deil

Ímynda tær títt lív eina løtu. Ert tú nøgd/ur við støðuna? Dámar tær væl títt arbeiði og gleðist um tíni viðurskifti við familju, vinir og starvsfelagar? Hevur tú frið og gleði í gerandisdegnum? Ella kennir tú iva, óró og ørkymlan? Spyrt tú teg sjálva/n: “Er hetta tað, eg skal?” “Hvat er meiningin við mínum lívi?”

Vit eru vorðin eitt fólk, sum er merkt av eini sapparamentan. Eins og tá ið sitið verður frammanfyri sjónvarpsskíggjan og skift verður í heilum ímillum ymisku rásirnar, skifta vit ímillum nærum alt annað í lívinum. Epinion gjørdi í 2018 eina kanning, sum vísti, at 1 av 3 løntakarum í Danmark skifta starv árliga. Tú skalt í dag leita longri og longri eftir einum persóni, sum hátíðarheldur 30 ára starvsdag. Men hví er støðan soleiðis? Á heimasíðuni hjá Jobindex sæst, hví øll hesi menniskjuni skifta arbeiði so títt. 31 prosent siga seg skifta starv, tí innihaldið av núverandi starvið ikki er nøktandi teirra ynski. 26 prosent siga grundina vera leiðslan. 18 prosent skifta vegna ov lága løn. Frá hesum tølum kann sigast, at 3 av 4 persónum skifta árliga starv, tí tað ikki kennist rætt fyri ein sjálvan. Tað er vert at spyrja okkum sjálv, um grundin til eitt skifti er sjálvsøkni og leitan. At vit ikki kenna okkara kall í lívinum og skifta bara til tað næsta í leitanini eftir sannleika og meining.

Einaferð spurdi ein lógkønur Jesus, hvat tað størsta boðið í lógini var. Altso, um alt kann kókast niður í ein setning, hvat vil Gud so við mær sum menniskja? Jesus svaraði: “Tú skalt elska Harran, Gud tín, av øllum hjarta tínum og av allari sál tíni og av øllum huga tínum… og tú skalt elska næsta tín sum sjálvan teg!” Trupulleikin er, at fleiri okkara ikki vita hetta og hóast vit vita hetta, ikki megna at liva eftir tí. Tess vegna kenna vit iva, óró, ørkymlan, ónøgd, meðan vit leita.

Men júst hetta hevur Jesus loyst fyri okkum, við tað at hann gjørdist menniskja og útinti sítt kall til fulnar við at liva, doyggja og rísa upp aftur frá teimum deyðu. Við hesum gerningi eiga vit ein himmal, har eingin ivi ella leitan er.

“Hví gert tú tað, onnur kunnu gera, men ikki tað, bara tú kanst?”, spyr rithøvundurin Bruce Bugbee. Jesus gjørdi tað, bara hann kundi. Men Gud hevur skapt teg til at vera tú. Men vit hava tað fyri at gera alt møguligt annað, enn júst tað, vit eru kallað til. Sakin er, bara eg kann vera maður konu mína. Bara eg kann vera faðir børn míni. Bara eg kann útinna starv mítt. Hetta er mítt kall. Og Gud hevur givið mær umstøður, amboð og førleikar at liva í hesum kalli.

Hví gert tú tað, onnur kunnu gera, men ikki tað, bara tú kanst?

Ímynda tær títt lív eina løtu. Hvat um tú kundi sagt: “Tað er einki, eg heldur vil gera enn tað eg eri í!” “Einki gevur betri meining enn júst hetta!” Hvat nú, um hetta kann gerast veruleiki við at síggja núverandi støðu og verða verandi í henni?

Greinin stóð upprunaliga her: derhard.fo.

Onnur tíðindi