EG GLEÐIST Í HVÍLDINI!

Deil

Leingist tú eftir hvíld? Kennir tú møði, ónøgdsemi, ørkymlan og strongd? At vera í gongd við høgari ferð í longri tíð og vilja fáa frí og frið? Eru vikuskiftini hæddarpunktið í lívinum, samstundis sum tú mestsum hatar mánadagar, tí tá er ein long arbeiðsvika ímillum frítíðina og teg? Nú kann tað eisini vera, at tú gleðist um at tað er mánadagur, tí vikuskiftini eisini eru so strævin. Kanska spyrt tú teg sjálvan: “Er hetta alt, lívið hevur at bjóða? Er hetta meiningin? At vera ónøgdur um arbeiði og liva frá frítíð til frítíð?”

Vit liva í eini tíð í heimssøguni, har vit hava fingið møguleikan til at hava meira frí. Fakfeløgini byrjaðu fyrst í 20. øld at stríðast fyri at innføra styttri arbeiðsviku. Í 1960’unum varð vikuliga arbeiðstíðin sett niður frá 48 tímum til 45. Í 1970’unum lækkaði tímatalið niður í 40 tímar frá mánadegi til fríggjadag, samstundis sum skúlabørn nú ikki skuldi í skúla leygardagar. Eingin okkara man vera ónøgdur um hesa gávu, forfedrar okkara vunnu okkum. Men arbeiða vit minni í veruleikanum, hóast vit hava fingið loyvi at halda meira frí? Tað vísir seg nevniliga tvørturímóti at vera so, at vit arbeiða meira og uttan avbrot. Arbeiðið fylgir okkum, har vit eru, tí vit eru altíð tøk og kunnu gera okkurt við teimum tólum, vit hava um hendi. Við meiri frítíð eru vit vorðin eitt fólk við strongd, tí vit duga kortini ikki veruliga at hvíla. Og henda manglandi hvíldin hjálpir ikki til nakað betri úrslit. Tað er ein sannroynd hjá fleiri okkara, at meira arbeiði í veruleikan gevur verri úrslit. Vit gera feilir, gerast sjúk, ónøgd og strongd.

Sannroynd hjá fleiri: Meira arbeiði gevur verri úrslit.

Av teimum tíggju boðunum eru tað bert tvey, sum ikki byrja við: Tú mást ikki. Annað teirra er boðið um at halda hvíludagin, har tað stendur: Minst til at halda hvíludagin heilagan. Minst til. Tað er sum um at vit halda, at tað ikki er so neyðugt at hvíla og kunnu vit tí mangan gloyma veruliga at hvíla. Man tað vera grundin til orðingina: Minst til?

Í skapanarsøguni lesa vit um, hvussu Gud skapaði alheimin og hvíldi sjeynda dagin. Og soleiðis liva vit mangan: Arbeiða í seks dagar, tí leygardagurin verður mangan nýttur til okkurt arbeiði, um ikki lønt, og so skal tað eitast at vit hvíla sunnudagin, hóast hann mangan eisini gerst ein strævin dagur fyri fleiri. Vit royna at hvíla frá arbeiði. Men legg til merkis, hvat Gud skapaði sætta dagin: Menniskjað. Tað vil siga, at fyrsta heila dagin, menniskjað livdi, var hvíludagin. Eiga vit at arbeiða frá hvíldini heldur enn at hvíla frá arbeiðinum? At raðfesta hvíldina fyrst og síðani arbeiðið?

Arbeið frá hvíldini heldur enn hvíl frá arbeiðinum!

Tað er í hvíldini at eg síggi allar Guds gávur. At eg kann gleðast og undrast um alt tað góða í lívinum. Hvíldin peikar mær á Jesus og hansara arbeiði fyri meg við krossarverkinum, so eg eigi eina æviga hvíld, ið gevur mær eina djypri hvíld í hesum lívi.

Dugi eg at hvíla, gleðist eg um arbeiðið! Tess vegna má eg raðfesta hvíldina áðrenn arbeiðið!

Dugi eg at hvíla, gleðist eg um arbeiðið!

Derhard Jógvansson

 

Onnur tíðindi